Střekov (kasteel)

Dit markante herkenningspunt van het Elbedal, beschermd sinds 1963 als cultureel monument, is waarschijnlijk ontstaan op initiatief van koning Jan van Luxemburg, die in 1319 het lokale leen schonk aan Pešík van Veitmile. Nog in hetzelfde jaar kregen de Vartenberkové de zetel in handen, en na een opeenvolging van andere eigenaren, waaronder de markgraven van Meißen, de Kladenští van Kladno en de Fictumové, werd het aan het begin van de zestiende eeuw door de Glacové van Starý dvůr verbouwd tot een comfortabelere laatgotische vorm. De langste tijd was het kasteel in bezit van de Lobkowiczové, namelijk van 1563 tot 1945 en opnieuw vanaf 1992, waarbij zij het weliswaar niet permanent bewoonden, maar het tot aan de Dertigjarige Oorlog in een operationele staat hielden. Tijdens dit conflict werd het kasteel echter herhaaldelijk veroverd en verbrand, en zelfs het feit dat het tijdens de Zevenjarige Oorlog nog één keer als militaire vesting diende, kon de geleidelijke verval niet voorkomen. Een nieuw tijdperk brak aan in de periode van de romantiek, toen de ruïne een geliefd doel werd voor belangrijke persoonlijkheden en gewone toeristen, waarvoor hier in 1830 een restaurant werd geopend, gevolgd door uitgebreide bouwkundige aanpassingen in de jaren tachtig van de negentiende eeuw en in de jaren 1911 tot 1912.